Katarzyna Majewska - Ziemba Pod milczącym niebem

 

Data wydania: 03-02-2026

Wydawnictwo: Replika

Ilość stron: 384

Cykl: Dom Wyjątkowy

5/2026

Twórczość Katarzyny Majewskiej -Ziemby poznałam dzięki Lwowskiej opowieści trzytomowego cyklu, który skradł moje serce od pierwszej strony. Gdy tylko zobaczyłam w zapowiedziach wydawniczych kolejną powieść autorki to wiedziałam, że muszę koniecznie ją przeczytać, bo Pani Katarzyna pisze nie tylko pięknym językiem, ale w swoich książkach porusza tematy, które chwytają mnie za serce i sprawiają, że wiem dlaczego kocham literki. Każda dotychczasowa powieść autorki to dla mnie majstersztyk w najlepszym wydaniu, wypieszczona, z tłem historycznym i ogromem pracy włożonym w napisanie książki. Kocham każdą literkę jaka wychodzi spod ręki Pani Katarzyny,  jej książki zajmują honorowe miejsce w mojej biblioteczce. Nie znam jeszcze Sagi kresowej autorki i sądzę, że pora ją nadrobić w oczekiwaniu na drugą część Domu Wyjątkowego. Już znalazłam, że premiera Po stronie piekła będzie miała miejsce w maju, a więc trzeba się uzbroić w cierpliwość, bo trochę wody w rzekach jeszcze upłynie.

Pokochałam Pod milczącym niebem od pierwszego rozdziału. Ograniczałam czytanie jak tylko mogłam, wyznaczyłam sobie rozdział dziennie, bo szkoda mi było rozstawać się z bohaterami. Dzisiaj niestety musiałam ją skończyć i żałuję tego ogromnie, a to z tego powodu, że są książki, które mogłyby się nigdy nie kończyć.  Oczarowała mnie autorka po raz kolejny nie tylko pięknym językiem, ale i niesłychaną umiejętnością łączenia faktów historycznych z fikcją literacką. Pod milczącym niebem na długo zostanie w mojej pamięci, bo to Książka przez duże K, napisana z ogromną uważnością i wrażliwością.

Tym razem autorka zabrała nas do Warszawy w dwudziestoleciu międzywojennym. Lucyna to panienka z dobrego domu, dla której los nie był łaskawy. Ojciec, który nie szanował ani jej, ani matki łajdak nad łajdakami, zawiedziona miłość, a wreszcie utrata majątku spowodowały, że dziewczyna wstępuje do klasztoru, gdzie przybiera imię Benedykta. Poświęca się pracy nad niechcianymi sierotami . Z uwagą i poświęceniem otacza dzieci troską i miłością. W tym katolickim sierocińcu nie ma dostatku, a bieda i niedostatek są ich codzienną towarzyszką. Oddaje się  dzieciom całą sobą, stara się wpoić wartości, które są w życiu ważne, uczy wspólnego życia i uważności na drugiego człowieka. Gdy Benedykta na letnisku, na które udało jej się wyjechać z dziećmi, poznaje Janusza Korczaka to on staje się dla niej inspiracją, Korczak również prowadzi Dom Dziecka, ale dla sierot wyznania mojżeszowego. I chociaż dzieci różni wiara i wyznanie to między młodymi ludźmi nawiązują się przyjaźnie. Czy przetrwają, a może sprowadzą kłopoty na Benedyktę i jej dzieci? Tego dowiecie się sięgając po Pod milczącym niebem Katarzyny Majewskiej - Ziemby.

Pod milczącym niebem to pierwsza część cyklu Dom Wyjątkowy. To przepięknie napisana, mądra i przemyślana książka, która na długo zapadnie w moim sercu. Autorka ujęła mnie nie tylko znajomością topografii Warszawy z okresu dwudziestolecia międzywojennego, ale i gwarą warszawską, która dodaje smaczku całej powieści. Ale już rozmyślania Benedykty, które przeplatają poszczególne rozdziały to prawdziwa perełka. Dzięki nim poznajemy Lucynę i jej drogę, która sprawiła, że jest w miejscu takim, a nie innym.

Autorka stworzyła całą plejadę bohaterów, których nie sposób nie lubić, no może oprócz Gałgana ( bo tak go nazwałam), ale przecież w każdej powieści musi być czarny charakter. Poznajcie koniecznie małych bohaterów powieści Katarzyny Majewskiej - Ziemby i ich opiekunkę. Ta książka jest autentyczna, przepełniona ciężką pracą i staraniem o młodego człowieka. To książka o matczynej miłości pełnej poświęceń, trosk, ale i sukcesów. To książka o codzienności tej za klasztornym murem, o rozterkach, staraniach i lękach, o matczynej miłości, która nie szuka poklasku. Tu doskonale sprawdza się zdanie, że nie ta jest matką, która urodziła, ale ta która wychowała. To przepiękna opowieść o Benedykcie i jej dzieciach. Odliczam dni do maja i premiery drugiego tomu Domu Wyjątkowego.

Czytajcie koniecznie!!!!

Moja ocena 10/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Replika

Katarzyna Zyskowska Nocami krzyczą sarny

 Data wydania: 05-06-2023

Wydawnictwo: Znak Literanova

Ilość stron:400

4/2026

Do Nocami krzyczą sarny Katarzyny Zyskowskiej długo się zbierałam i jakoś zawsze było mi nie po drodze z tą książką. Zaczynałam i odkładałam na później, bi było coś pilniejszego, ważniejszego i co tu dużo mówić: życie mnie dopadło i książki zeszły na dalszy plan. Nocami krzyczą sarny wymaga zaangażowania i skupienia. To nie jest jedna z tych książek, które przeczyta się po łebkach i zapomni, bo to lektura, która na długo zapadnie w mojej pamięci. To niesamowicie przejmująca i mroczna powieść o trzech pokoleniach kobiet. Dla mnie to książka doskonała, kompletna i absolutnie genialna. Dopisuję nazwisko autorki do grona moich ulubionych. I mam to szczęście, że jeszcze kilka tytułów mam do przeczytania. 

Autorka zabrała mnie w niezapomnianą podróż w Góry Sowie. a więc trochę po sąsiedzku, bo przecież mieszkam na Dolnym Śląsku. Poznajemy Marię, która po sukcesie swojej powieści wraca do miejsca, w którym spędzała wakacje będąc nastolatką. To podczas tragicznych wakacji zaginęła na trzy dni i wyparła to co się wydarzyło z pamięci. Tak jakby odcięła wszystko grubą kreską, za którą nie ma absolutnie nic. Gdy wraca jako dorosła kobieta wspomnienia ożywają. Ja puzzle w układance wskakują na swoje miejsce i pokazują nie tylko dramat Marii, ale i polsko - niemiecką historię Gór Sowich. Pokazują wojnę i jej ofiary, wyzwolenie i przybycie osiedleńców.

Maria, Mareike i Marianna. Trzy kobiety, które połączyła dziedziczona trauma. Trzy historie i trzy ramy czasowe. Trzy historie połączone w jedną niezapomniana powieść Nocami krzyczą sarny. Katarzyna Zyskowska stworzyła powieść fenomenalną, która opowiada o tym kim jesteśmy i o tym jak wpływają na nas rodzina i przodkowie. To przejmująca historia pokazująca skomplikowane dzieje ziem dolnośląskich. To historia o kobietach, ich sile i dramatycznych wyborach. 

Jak to dobrze, że przeczytałam tę książkę. Jak to dobrze, że dałam jej kolejną szansę, bo dzięki temu mogłam przeżyć niezapomnianą podróż w Góry Sowie. Ta historia pozostanie ze mną na zawsze i chociaż mamy luty to już wiem, że to jena z najlepszych przeczytanych przeze mnie w tym roku książek i to tych przez duże K.

Moja ocena 10/10

Beata Zdziarska Chłopic z ruin

 

Data wydania: 20-01-2026

Wydawnictwo: Replika

Ilość stron: 303

Cykl: Gdańska opowieść

3/2026

Wczoraj odebrałam przesyłkę od Wydawnictwa Replika, w której znalazłam m.in. Chłopca z ruin Beaty Zdziarskiej. Zerknęłam tylko na moment i... przepadłam. Tej książki nie da się odłożyć, chce się czytać i czytać, pochłania bez reszty, zapada w głowie na długi czas i z żalem przewraca się ostatnią stronę. Chłopiec z ruin to pierwsza część Gdańskiej opowieści Beaty Zdziarskiej i jednocześnie moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Już znalazłam dwie książki autorki na Legimi, po które sięgnę w najbliższym czasie, bo jak ktoś tak pisze to zasługuje na to, aby poznać pozostałe dostępne pozycje. Przeszukałam też czeluści internetu w poszukiwaniu drugiej części Gdańskiej opowieści, ale niestety jeszcze nic nie znalazłam w zapowiedziach wydawnictwa, a ja potrzebuję kolejnej części jak powietrza do oddychania i snu do normalnego funkcjonowania. Chłopiec z ruin to majstersztyk, powieść utkana z emocji, bólu, strachu. To historia nie tylko ludzi, ale i mojego ukochanego Gdańska. Miasta, w którym staram się być przynajmniej raz w roku i w którym każda uliczka i każdy zaułek opowiada nam swoja historię. Przecudna, mądra i głęboko przemyślana historia, która nie tylko skradła moje serce, ale i na długo zostanie w mojej pamięci.

Friedrich i Helena. Mały Niemiec i Polska. To właśnie ich losu poznajemy w najnowszej książce Beaty Zdziarskiej. Friedrich był świadkiem śmierci swojej matki, która zginęła z rąk radzieckich wyzwolicieli. Samotnie przemierza ulice spalonego Gdańska i wie, że musi być odważny. Próbuje odnaleźć krewnych, których pamięta z czasów, gdy nie musiał być bohaterem. Głodny, zmęczony, wystraszony. Na szczęście na swojej drodze spotyka Helenę Koszek. Ich drogi splatają się w jedną. Friedrich przypomina jej własne dziecko, które straciło życie w bezsensowny sposób. Helena postanawia zaopiekować się Friedrichem, a Friedrich Heleną. Oboje są sobie potrzebni, bo wojna zabrała im wszystko. Czy uda im się stworzyć dom w ruinach miasta, które kiedyś tętniło życiem? Sięgnijcie po Chłopca z ruin Beaty Zdziarskiej i przekonajcie się sami, bo to piękna i wzruszająca książka.

Czytanie tej książki boli. Oczyma wyobraźni widziałam i małego Friedricha, który samotnie przemierzał spalone miasto. Utożsamiałam się z Heleną, która, aby przeżyć musiała udowodnić, że jest przydatna dla Rzeszy, a po  wyzwoleniu musiała udowadniać, że jest Polką. Straciła wszystko co było dla niej ważne: dom, rodzinę, bezpieczeństwo, ale nigdy nie straciła najważniejszego: człowieczeństwa. Nie przeszkadzało jej,  że Friedrich jest Niemcem, dla niej był małym chłopcem i to dla niego postanowiła stworzyć dom i być dla niego mamą.

Ta książka jest utkana z emocji. To jedna z tych książek, których nie da się odłożyć dopóki nie ujrzy się napisu: koniec. Ta książka to nie tylko lekcja historii, ale i podręcznik empatii i człowieczeństwa. Gratuluje autorce świetnie napisanej powieści i z niecierpliwością czekam na drugą część.

Czytajcie i zachwycajcie się tak jak ja.

Moja cena 10/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Replika

Monika Raspen Piękność z lodu

Data wydania: 18-11-2025

Wydawnictwo: Replika

Ilość stron: 46

Cykl: Kobiety Romanowów

 

2/2026

Wiem, że już mówiłam, że Monika Raspen to moje zeszłoroczne odkrycie i zdania nie zmieniam. Kocham każde zdanie i każdą literkę napisaną przez autorkę. Piękność z lodu to trzeci tom Kobiet Romanowów i tak jak nie jestem miłośniczką kontynuacji i cyklów to w tym przypadku muszę zadać fundamentalne pytanie: jak żyć  w oczekiwaniu na kolejną książkę autorki. Monika Raspen to czarodziejka słowa, pełna kultury i takiej niespotykanej dzisiaj wrażliwości na drugiego człowieka. Wiem co mówię, bo od czasu do czasu piszemy do siebie, a w zasadzie ja piszę, a Monika nagrywa mi głosówki, a jej głos to balsam na moją duszę: kojący spokojny i z taką niesamowitą iskrą, która sprawia, że można jej słuchać na okrągło.

Nie ukrywam, że Piękność z lodu czytałam długo, ale to nie dlatego, że książka jest nudna czy mało zajmująca. Taki mam czas, że życie pokonuje mnie w starciu z książką. Są obszary, na których muszę się mocniej skupić, a na lekturę zastaje mi czas wieczorem jak już kładę się do łóżka. Wierzą głęboko, że ten trudny czas minie i będę mogła się bardziej skupić na moich ukochanych książkach tym bardziej, że wraz z nastaniem nowego roku wydawnictwa jak zwykle prześcigają się w premierach.

Wróćmy jednak do Piękności z lodu i niesamowitych kobiet z rodu Romanowów. Nie będę Wam streszczać książki, bo uważam, że każdy powinien sięgnąć po książki Moniki Raspen. Autorka solidnie przygotowała się do napisania cyklu i widać to w drobnych detalach, w które obfituje książka. Chociażby Jajka Faberge, które dostawała rodzina carska na każdą Wielkanoc są opisane z dbałością o najmniejszy detal, kolor, a nawet kamień, z którego zostały wykonane. Autorka wykreowała całą plejadę bohaterów, pokazała ich słabości i siłę, w każdym z nich można było emocje, które im towarzyszyły, brać udział w podniosłych wydarzeniach, ale i w machlojkach, które na dworze carskim wyglądały z każdego kąta. Autorka skupia się nie tylko na carze Aleksandrze i jego żonie, ale i na dzieciach, pociotkach i krewnych i znajomych królika. O każdej z postaci dowiadujemy się czegoś nowego, nawet Rasputin, który do tej pory kojarzył mi się jako czarny charakter tutaj ukazany jest tak, że nie tylko go polubiłam, ale i było mi go żal, bo padł ofiarą intryg i knowań w otoczeniu carskiego dworu. To on nie patrząc na to jak odbija się to na jego zdrowiu niejednokrotnie pozwolił uciec bohaterom spod kosy.

Ja jestem zakochana w piórze Moniki Rapsen i podejrzewam, że gdyby napisała książkę z gatunku fantastyki (oby nie) to też bym ją przeczytała. Przyznaję, że już przepatrzyłam wszystkie dostępne portale czytelnicze żeby sprawdzić kiedy można się spodziewać kolejnej książki autorki, ale niestety nic nie znalazłam. Pozostaje mi uzbroić się w cierpliwość i czekać, ale już dzisiaj wiem, że warto. Są autorzy i Autorzy. Monika zalicza się zdecydowanie do tych przez duże A. We mnie ma wierną czytelniczkę już do końca moich dni. Jeśli jeszcze nie znacie twórczości Moniki Raspen to nadróbcie to koniecznie, bo Jej książki są napisane sercem i trafiają w sam jego środek.

Uwielbiam i czekam.

Moja ocena 10/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję autorce i Wydawnictwu Replika

Kaja Owczarczyk Dziedzictwo

 

Data wydania: 20-11-2025

Ilość stron: 304

Wydawnictwo: Videograf S.A.

1/2026

Nie mogłam przejść obojętnie obok Dziedzictwa Kai Owczarczyk, bo po pierwsze to debiut autorki, a po drugie z opisu wynikało, że książka jest prowadzona dwutorowo. Sięgnęłam po książkę z niekłamanym zainteresowaniem. Dziedzictwo to książka z pogranicza literatury obyczajowej i historycznej czyli takiej, po którą sięgam najchętniej. To jest książka, która na długo zapada w pamięci i czyta się nie tylko słowa, ale wchodzi w życie głównych bohaterów. To książka o traumie traumie międzypokoleniowej i jej wpływie na potomnych. Kaja Owczarczyk weszła na rynek wydawniczy z wysokiego c i myślę, że z zainteresowaniem będę śledzić poczynania autorki w jej kolejnych powieściach. Już teraz mam obawy, bo jak debiutuje się w taki sposób to co będzie dalej?? Czuję podskórnie, że o Kai Owczarczyk usłyszymy jeszcze niejednokrotnie i myślę, że warto zapamiętać to nazwisko i śledzić zapowiedzi wydawnicze.

Jak już wspomniałam akcja w Dziedzictwie jest przeprowadzona dwutorowo. W przedwojennej Warszawie poznajemy Zofię, panienkę z dobrego domu, która wchodzi w dorosłe życie. Rozpoczyna naukę śpiewu i marzy o karierze artystycznej. Podczas jednej z lekcji poznaje Rachelę, młodą Żydówkę, która nie tylko staje jej się bliska, ale i sprawia, że Zofia musi zmierzyć się z prawdą o samej sobie. Wybuch wojny zmienia życie dziewczyn. Zofia działa prężnie w konspiracji, a Rachela... Co działa się z Rachelą dowiecie się sięgając po Dziedzictwo Kai Owczarczyk.

W 1993 r. poznajemy Idę, wnuczkę Zofii, która pojawia się w Sztutowie po to, aby opiekować się schorowaną kobietą. Ida próbuje pogodzić życie w Sztutowie z tym w Warszawie, gdzie zostawiła męża i pracę. I o ile praca sprawia jej niesamowitą satysfakcję o tyle jej małżeństwo wisi na włosku . Ida i Zofia zawsze były sobie bliskie. Przeczuwająca swój kres starsza kobieta opowiada wnuczce o wydarzeniach z przeszłości. Uruchamia to w Idzie cały ciąg myśli i nasza bohaterka odkrywa pojęcie traumy międzypokoleniowej co z kolei pozwala powoli wyjść z kokonu, w którym się ukrywała.

Musicie koniecznie poznać debiut Kai Owczarczyk, bo to jeden z tych debiutów, które na długo pozostają w pamięci czytelnika. Autorka podkreśla w swojej powieści jak ważne jest przepracowanie traum nie tylko dla siebie, ale i dla przyszłych pokoleń, aby nie odcisnęły one swojego piętna na naszych dzieciach czy wnukach. 

Przeczytajcie Dziedzictwo Kai Owczarczyk, bo to zaskakująco dobry debiut. Ja jestem ciekawa jak potoczy się kariera autorska Pani Kai i z pewnością sięgnę po kolejne książki autorki.

Moja ocena 8/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Videograf

Jolanta Kosowska, Marta Jednachowska Kalendarz adwentowy 2. Dwanaście dróg do domu.

 Data wydania: 23-10-2025

Wydawnictwo: Novae Res

Ilość stron: 306

Cykl: Kalendarz adwentowy

62/2025

W zeszłym roku miałam to szczęście, że przeczytałam Kalendarz adwentowy Jolanty Kosowskiej i Marty Jednachowskiej. Oceniłam książkę na 10, bo to była wyjątkowo wzruszająca lektura przy której spłakałam się jak bóbr. Jakież było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam na Legimi drugą część. Początkowo planowałam zgodnie z kalendarzem czytać każdego dnia rozdział, ale niestety nie dało się, bo przeczytałam dwa dni i.. niestety nie mogłam się powstrzymać, bo byłam ciekawa jak potoczą się losy bohaterów. Skończyłam książkę dzisiaj nad ranem i powiem szczerze, że takiego obrotu sprawy się nie spodziewałam. Jeżu kolczasty jak ja się znowu wzruszyłam . Położyłam się przed 5 i nie mogłam zasnąć, bo książka ciągle siedziała mi w głowie. Ta książka tak cudownie wpisuje się przedświąteczny czas, że chyba obydwie części będę czytała co roku. Mądre, emocjonalne i takie trafiające w samo serce tak w skrócie można określić obydwie części Kalendarza adwentowego. To książka, którą powinien przeczytać każdy od lat 10 do 100 żeby pamiętać co tak naprawdę w świętach jest najważniejsze. Nie są to z pewnością prezenty za miliony monet i nie są to potrawy zamówione w najdroższej restauracji , najważniejsza jest otwartość na drugiego człowieka, empatia i pokazanie najbliższym, że zawsze mogą na nas liczyć.

Autorki kontynuują historię bohaterów, których poznaliśmy w pierwszej części w jednym z wrocławskich domów dziecka. Teraz to już dorośli ludzie, niektórzy z nich mają swoje rodziny, inni realizują swoje marzenia z dzieciństwa, a jeszcze inny lekko się pogubili. Przypadek sprawił, że cała dwunastka po latach wraca do swojej dawnej opiekunki, Grażyny. Może nie tyle przepadek, a podstęp, który spowodował, że odnaleźli się po latach i sprawili, że stał się bożonarodzeniowy cud. Jaki to podstęp i czyjego autorstwa? Dowiecie się sięgając po Kalendarz adwentowy 2.

Bardzo podobał mi się pomysł na książkę i ch powrót po latach. To nie książka o powrocie do domu, ale do ludzi, którzy są dla nas ważni, na których możemy liczyć i choćby się waliło i paliło zawsze staną na wysokości zadania. To ciepła, pełna empatii i emocji książka, która sprawia, że słowo dom nabiera innego znaczenia. To idealna powieść na grudniowe popołudnie. Jeśli będziecie czytać to nie zapomnijcie zapatrzyć się w pudełko chusteczek, bo mokre oczy gwarantowane. Jolanta Kosowska i Marta Jednachowska to duet przez duże D. Ja jestem zdecydowanie na tak i żałuję, że przygoda z bohaterami domu dziecka dobiegła końca, bo takie książki mogę czytać na okrągło.

Polecam Wam serdecznie!!!

Moja ocena 10/10

Jadwiga Czajkowska Na wyciągnięcie ręki

 Data wydania: 26-08-2025

Wydawnictwo: Bookend

Ilość stron: 400

61/2025

Moje drugie spotkanie z twórczością Jadwigi Czajkowskiej uważam za bardzo udane. I chociaż z przeczytaniem książki zeszło mi wyjątkowo długo to była to niesamowicie wciągająca lektura, lekko przerażająca i pokazująca jakie są współczesne młode kobiety. Oczywiście nie wszystkie, ale przecież to zawsze lepiej mieć wszystko na wyciągnięcie ręki czy podane na tacy niż samemu się natrudzić: wstać rano do pracy,  minimum osiem godzin wykonywać swoje obowiązki po to, by na koniec miesiąca dostać najniższą krajową. Autorka jest bystrą obserwatorką otaczającej nas rzeczywistości i z precyzja zegarmistrza przelewa swoje obserwacje na papier.

Poznajemy bliźniaczki, które z maleńkich Rafałkowic wyruszają w wielki świat, by podjąć naukę jedna jako kosmetolog, a druga jako podolog. W rodzinnym domu nigdy się nie przelewało, matka wychowywała dziewczynki sama, bo ojciec na wieść o ciąży uciekł w siną dal. Początkowo nic nie wskazuje na taki rozwój wypadków: dziewczyny znalazły stancję u miłej starszej pani zafascynowanej życiem pozaziemskim, dorywczą pracę, a nauka sprawiała im przyjemność. Do czasu, gdy jedna z nich poznaje starszego o kilkanaście lat Pawła. Elokwentny, bogaty, niezależny i z wysokim statusem materialnym stanowi ucieleśnienie wszelkich marzeń młodych dziewczyn, Gdy Paweł zainteresował się naszą bohaterką, życie jawiło jej się jak bajka, a ślub z nim jest tylko zwieńczeniem marzeń. Świeżo upieczony małżonek pod pozorem troski o Kalinę i w trosce o rodowe nazwisko nie pozwolił jej pracować, gotować, sprzątać. Miała tylko wydawać jego pieniądze, leżeć, pachnieć i spełniać coraz bardziej perwersyjne zachcianki. Paweł to genialny manipulator. Otrzeźwienie Kaliny przychodzi w momencie jej choroby. Czy czarujący mąż zajmie się nią w okresie rekonwalescencji czy może szybciutko wymieni na nowszy model? Sięgnijcie po Na wyciągnięcie ręki Jadwigi Czajkowskiej i przekonajcie się sami.

To świetnie napisana książka, która pokazuje, że nie wszystko złoto co się świeci. Autorka doskonale obnaża ludzką naturę. Pokazuje jak łatwo się zgubić i jak długa i trudna jest droga do tego, abyśmy znowu z podniesionym czołem mogli sobie spojrzeć w twarz w lustrze. Książkę czyta się doskonale i mogę ją Wam z czystym sumienie polecić.

Moja ocena 8/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Pani Jadwidze Czajkowskiej