Anna Szczypczyńska Góry poza zasięgiem

 Data wydania: 14-10-2026

Wydawnictwo: Filia

Ilość stron: 368

44/2026

Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki było zaskakująco przyjemne i już sobie dopisałam poprzednie tytuły Pani Anny do mojej niekończącej się listy lektur, ale jak można nie czytać autorki, która tak pięknie pisze o emocjach i o odnajdywaniu siebie. Przyznaję, że z Górami poza zasięgiem spędziłam miło czas i żałowałam, że lektura już się skończyła. Trochę taka niedopowiedziana, ale na szczęście moja wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach i domalowałam sobie zakończenie takie jakie mi się najbardziej podobało. Było w książce niezwykle mroźnie, śnieżnie i przewinęły się święta, ale nie takie nachalne ze stadem reniferów i górą prezentów, ale takie ledwo muśnięte, wspomniane, ale nie do zapomnienia. Podobał mi się ten zamysł autorki.

Anna Szczypczyńska zabrała mnie do maleńkiej wsi w Górach Izerskich, gdzie w Przystani Spokoju rezyduje Miśka. Kobieta po przejściach, która nie tylko samotnie wychowuje rezolutną Klarę, ale i ma na głowie cały ośrodek, który wypełnia każdą jej chwilę i pozwala pozbierać się po rozwodzie. To pod jej dach trafia Marek wraz ze swoi czworonogiem. Autor poczytnych kryminałów ma nie tylko stworzyć nową książkę, ale ma i sprostać wymaganiom wydawcy i stworzyć wiarygodną postać kobiecą. Marek ma z tym problem, bo po rozstaniu z partnerka swoje warszawskie mieszkanie dzieli tylko z psem i jakoś nie umie poukładać sobie życia. Mężczyzna z przeszłością i kobieta po przejściach. Powiecie, że banał spotykany w tysiącach książek. Być może, ale Anna Szczypczyńska stworzyła książkę, która nie tylko zapadła mi w pamięć, ale i poruszyła najwrażliwsze struny. Z delikatnością pokazała pogubione dusze, które znajdują drogę do siebie, pokazała jak cieszyć się życiem bez telefonu i nowoczesnych technologii, jak być dla siebie ważnym i uważnym na drugiego człowieka, jak być uważnym na tych, którzy towarzyszą nam każdego dnia, na zwierzęta i otaczającą nas przyrodę.

Przepięknie opisany zimowy krajobraz, skrzypiący pod butami śnieg i miejsce, w którym nie ma zasięgu. Bez telefonu, bez internetu ... rety jak jak ja bym chciała trafić w takie miejsce. 

Zauroczyło mnie pióro Anny Szczyczyńskiej i nie wiem pod jakim kamienie się uchowałam, że to dopiero pierwsza przeczytana przeze mnie książka autorki, ale nadrobię braki, obiecuję. Wam z całego serca polecam Góry poza zasięgiem, bo to kawał dobrej literatury.

Moja ocena 9/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Filia

Elwira Dresler - Janik Jesienne liście

 

Data wydania: 13-10-2026

Wydawnictwo: Replika

Ilość stron: 440

Cykl: Dwór Bergmannów

43/2026

Przez zupełny przypadek sięgnęłam po książkę zupełnie nieznanej mi Elwiry Dresler - Janik. Jesienne liście dostałam od Wydawnictwa Replika i po pierwszym szoku, który na szczęście minął dość szybko zabrałam się za czytanie. Książka zachwyciła mnie od pierwszego rozdziału i jak to w moim przypadku bywa najpierw czytałam zachłannie, a potem włączyłam tryb oszczędzania, bo szkoda mi było ją kończyć. Na szczęście zobaczyłam już w zapowiedziach wydawniczych kolejny tom i moja skołatana dusza doznała ukojenia. Co prawda Zimowy blask będzie miał premierę w styczniu przyszłego roku, ale na dobre książki warto czekać. 

Autorka zabrała mnie w podróż do mojego ukochanego Gdańska, a w zasadzie do Danzig, bo tak nazywał się w 1896roku. Poznajemy rodzinę Bergmannów, Gustawa i Josephine, a także czwórkę ich dzieci. To mennonici, którzy w swoich założeniach kładli nacisk kładli na pokorę, miłość bliźniego, skromność, życie w pokoju i uczciwość. Bergmannowie to zamożna rodzina, która jest właścicielem browaru.

Matka to kobieta chłodna, oddana Bogu i wierze mennonickiej, ale czy tak naprawdę jest aż tak pobożna i przestrzega reguł, gdy patrzy się jak traktuje najmłodszą córkę Margaretę? Dziewczyna nie może liczyć na czułość i wsparcie matki to do ojca zwraca się ze wszystkimi problemami, ale ten pozostaje niestety pod wpływem Josephine. Chwilami miałam wrażenie, że to ona, a nie on nosi w tym domu spodnie. Niby Gustaw ma własne zdanie, ale nie wiedzieć czemu boi się przeciwstawić despotycznej małżonce. Margareta największe wsparcie ma w najstarszym bracie Johannesie, który dla kariery wojskowej zrzekł się  majątku. Tego też Josephine nie potrafi zaakceptować i dwójkę naszych bohaterów traktuje okropnie. 

Margareta ma zostać ochrzczona i przyjęta do wspólnoty mennonickiej. W tym najważniejszym dla dziewczyny dniu nie może zabraknąć jej ukochanego brata. Gdy ten pojawia się dzień wcześniej w progach rodzinnego domu nie zostaje przyjęty ciepło przez matkę. Dochodzi między nimi do kłótni i wzburzony mężczyzna opuszcza rodowe włości. Nie pojawia się na chrzcie, nie pojawia się w koszarach, w których był zakwaterowany. Znika jak kamień w wodzie? Czy naprawdę tak się stało czy może spotkało go coś złego? Tego dowiecie się sięgając po Jesienne liście Elwiry Dresler - Janik.

Jesienne liście to rewelacyjny początek sagi Dwór Bergmannów, którą czyta się jednym tchem. To opowieść o rodzinie i wierze, ale także o rodzicielskiej miłości, a w zasadzie w przypadku Josephine jej braku. To typowy przykład kobiety, która zrobi wszystko, aby tylko jej rodzina nie była wzięta na języki. Dewotka jakich mało (  chyba, że u mennonitów jest inne określenie na taką osobę). Ja jej nie polubiłam od pierwszego rozdziału i chociaż nie zdarza mi się życzyć nikomu śmierci to tym razem nie pogniewałabym się na autorkę, gdyby dopadła ją kostucha. Polubiłam natomiast młodziutką Margaretę i było mi jej niewyobrażalnie żal. Ta dziewczyna żyje w wiecznym strachu i jest całkowicie podporządkowana despotycznej matce, która nawet za niebieską wstążkę we włosach potrafiła ją ukarać. 

Autorka genialnie oddała ducha tamtego Danzig, a ja z ogromną przyjemnością spacerowałam znanym mi uliczkami. Ta książka to prawdziwa perełka dla miłośników sag, polecam Waszej uwadze Jesienne liście, bo to książka, która zasługuje na jak  najszersze grono czytelników.

Moja ocena 10/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Replika

Zbigniew Zborowski Pąki lodowych róż

 

Data wydania: 05-05-2025

Wydawnictwo: Gyldendal Astra

42/2025

Po książce Zanim się zakochamy Zbigniewa Zborowskiego postanowiłam poznać inne tytułu autora, bo podoba mi się jego pióro i lekkość z jaką pisze. Dzięki uprzejmości Wydawnictwa Gyldendal Astra mam przyjemność czytać Pąki lodowych róż i chcę się z Wami podzielić moimi wrażeniami po pierwszej części tej niesamowitej książki. Dlaczego niesamowitej? Bo autor zabrał mnie w podróż, która na długo zapadnie w mojej pamięci i podróż, która dzieje się w dwóch ramach czasowych, a to w książkach cenię i lubię najbardziej. Za moment zabiorę się za drugą część i mam nadzieję, że będzie równie dobra jak ta, którą skończyłam.

Poznajemy Anię i Bartka, którzy spodziewają się swojego pierwszego dziecka, ale młodzi zamiast cieszyć się z narodzin potomka, oddalają się od siebie i jest między nimi coraz więcej sekretów i tajemnic. Młody mężczyzna z niepewnością spogląda w przyszłość, jego biznes nie jest tym co może zapewnić rodzinie godny byt, a przeszłość puka do drzwi. Wspomina babcię, która przeżyła piekło wojny i nigdy nie byłą już sobą. Jako młoda dziewczyna trafiła na Syberię, gdzie chociaż przeżyła piekło na ziemi to wygrała paradoksalnie życie, poznała miłość i ją straciła, zaszła w ciążę, ale jej nowonarodzone dziecko zostało jej siłą odebrane. Żyła w przekonaniu, że maleństwo nie przeżyło kilkudziesięciostopniowych mrozów, a jej ukochany zginął podczas katorżniczej pracy. Czy tak jednak się stało? Nie odpowiem Wam na wszystkie pytania, bo nie na wszystkie znam odpowiedź, ale wiem jedno, że nie tylko z przyjemnością i zainteresowaniem sięgnę po drugą część, ale też wiem, że to jedna z tych książek, o których się nigdy nie zapomina i zapada głęboko w pamięć.

Autor ma niezwykły dar snucia opowieści, wciąga czytelnika w wir wydarzeń i sprawia, że zapomina się o całym świecie. To saga rodzinna pokazana na przełomie burzliwych dziejów XX i XXI wieku i  napisana tak sugestywnie, że aż czułam mróz syberyjskich lasów i zapach sosen, czułam lęk i strach. Autor nie ocenia postępowania głównej bohaterki, która by przetrwać postawiła wszystko na jednej szali. Czy dzięki temu byłą szczęśliwa? Być może i nie mnie oceniać jej postępowanie. Nie wiem jak bym się zachowała na jej miejscu, bo nawet nie umiem sobie tego wyobrazić. 

Ta książka jest genialna i zachwyca na każdej stronie. Cóż pozostaje mi Wam ją gorąco polecić, a ja zabieram się za czytanie kolejnego tomu.

Moja ocena 10/10

Za możliwość przeczytania ebooka dziękuję Wydawnictwu Gyldendal Astra

Justyna Toros Czerwony węgiel

Data wydania: 23-09-2026

Wydawnictwo: Książnica

Ilość stron: 448

Cykl: Kamienica

41/2026

Kupiłam ebooka debiutującej Justyny Toros i wierzcie mi, że nie żałuję, bo to było tak dobre, tak dojrzałe, tak przemyślane, że kolejna autorka trafia na moją listę ulubionych. Fakt, że Justyna Toros debiutowała w Książnicy utwierdza mnie tylko w przekonaniu, że  to moje ukochane wydawnictwo i że umie ono w debiuty. To dzięki Książnicy miałam okazję poznać Ewę Lange i R.A. Olek. Książki, które wychodzą spod ich skrzydeł są dopieszczone w każdym calu i jeszcze nigdy nie trafiłam na chłam. 

Czerwony węgiel Justyny Toros otwiera cykl Kamienica i chociaż przeszukałam czeluści internetu to jeszcze niestety nie trafiłam na zapowiedź kolejnego tomu, ale z pewnością nie będzie to w tym roku, a szkoda, bo chciałaby poznać jak potoczą się dalsze losy sióstr Krause. Autorka zabiera na  na Górny Śląsk, a konkretnie do Rudy, gdzie w 1945 roku wkracza Armia Czerwona. Wydarzenia jakie miały miejsce na zawsze zmieniły losy rodziny Krause, a ich świat rozpada się jak domek z kart. Ginie ojciec, Greta wybiera drogę na zachód, a malutką Lusię porywa ludzki tłum. Na nastoletnią Anne spada odpowiedzialność za matkę i siostry. To dzięki niej udaje się przetrwać najtrudniejsze chwile. Kobiety zmuszone są uczyć się życia na nowo w powojennej rzeczywistości. Anna podejmuje pracę w kopalni i to tutaj poznaje Janka, który przybył nie wiadomo skąd, jego ręce nie przypominają rąk górnika z wżartym węglem w każdy zakamarek skóry. Między młodymi szybko iskrzy i pewnie żyli by długo i szczęśliwie gdyby na ich drodze nie stanął Urząd Bezpieczeństwa. Los rzuca kolejne kłody od nogi i po raz kolejny kpi z planów rodziny.

Justyna Toros stworzyła książkę obok której nie da się przejść obojętnie, nie policzę ile razy musiałam ją odłożyć, aby złapać oddech, wylałam morze łez i niejednokrotnie klęłam jak żul spod budki z piwem. Autorka bez lukru pokazuje szarą powojenną rzeczywistość, a dym z kopalnianych szybów aż gryzie w oczy. Powojenna rzeczywistość, stalinizm i komunizm, a wśród tego rodzina Krause przy ulicy Kościelnej w Rudzie, która walczy aby przeżyć każdy dzień. To genialny debiut o więzach krwi trwalszych niż stal, o ludziach, w których nigdy nie gaśnie nadzieja i o rodzinie, która w życiu każdego z nas jest najważniejsza.

Oczarowała mnie autorka Czerwonym węglem i z niecierpliwością czekam na kolejną część chociaż muszę przyznać, że Justyna Toros postawiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko.

Czerwony węgiel Justyny Tors to jedna z tych książek, które na długo pozostają w naszej pamięci. Gratuluję autorce genialnego debiutu.

Polecam Wam z całego serca.

Moja ocena 10/10

Karolina Tomaszewska Na całe szczęście

 

Data wydania: 23-09-2026

Wydawnictwo: Dobre Strony

Ilość stron: 328

Cykl: Amor fati

40/2026

Na książkę Karoliny Tomaszewskiej czekałam jak mała dziewczynka na świętego Mikołaja i przyznaję, że przeczytałam ją już przed premierą, ale okazuje się, że jestem jakoś mało zorganizowana. Najpierw byłam w pracy i po zmianie nie bardzo wiedziałam jak się nazywam, teraz jestem w domu, ale przytłoczył mnie nadmiar obowiązków. Jednym słowem pokonało mnie życie, a cykl Karoliny Tomaszewskiej zasługuje nie tylko na recenzję, ale i na milion zachwyconych czytelniczek, bo to jedna z tych książek przy której nie tylko się odpoczywa, ale i wzrusza i parska niekontrolowanym śmiechem. Ten miks emocji sprawia, że prze lekturę się płynie i z żalem patrzy na ubywające strony. Ja osobiście do pewnego momentu czytałam zachłannie jakby jutra miało nie być, ale potem powiedziałam sobie stop i dawkowałam rozdziały. I tak sobie podczas lektury postanowiłam, że w tym roku kupię sobie wszystkie części pod choinkę, bo muszę koniecznie mieć Amor fati na półce po to, aby móc do niego wracać jak mi będzie do d... Karolina Tomaszewska kupiła mnie od pierwszej części inteligentnymi dialogami, niesamowitym poczuciem humoru i darem, który ma, bo pisze dziewczyna tak, że czytelnik wsiąka w świat bohaterów i zaczyna im towarzyszyć w ich codzienności. Ale żeby nie było tak różowo to muszę odnieść się bezpośrednio do Karoliny Tomaszewskiej, aby już tak nie mieszała w życiu bohaterów, bo za chwilę ani melisa, ani relanium mi nie pomogą. 

Autorka znowu zabrała mnie do świata Zuzy, Wojtka i ulubionego Franka, którego mogę jeść łyżkami.  I tak jak Wojtek jest ojcem na medal tak biologiczną matkę Franka najchętniej wysłałabym w kosmos za to co robi ze swoim synem. Chociaż czy kobieta, która porzuca dziecko tuż po porodzie zasługuje ma miano matki? Nie wiem i nie mnie to oceniać, ale jak dla mnie to autorka mogłaby ją... uśmiercić? Żebym ja stara baba miała podczas czytania książki zapędy mordercze to chyba jeszcze tego nie grali. Ale jeśli jeszcze nie znacie cyklu Karoliny Tomaszewskiej to sięgnijcie po niego koniecznie i sprawdźcie sami co to za jedna ta "matka" Franka. Między Wojtkiem i Zuzą iskrzy już od poprzedniego tomu, ale czy ona będzie umiała zaufać i się otworzyć, a on będzie w stanie przygarnąć kogoś pod dach, który jest królestwem jego i Franka? Czytajcie koniecznie.

Karolina Tomaszewska stworzyła cykl, który w moim mniemaniu mógłby mieć milion tomów i jestem przekonana, że każdy kolejny czytałabym z wypiekami na twarzy. Autorka pisze o ludziach takich jak my i z pewnością z niejedną sytuacją można się utożsamiać. Pisze prawdziwie i szczerze, jest miejsce ma uśmiech i łzy, jest paczka przyjaciół, której niejeden z nas może pozazdrościć. Mnie Karolina kolejny raz zachwyciła i wiem jedno, że chcę jak najszybciej kolejny tom.

Czytajcie koniecznie i zakochujcie się tak jak ja w piórze autorki.

Moja ocena 10/10

Zuzanna Samulska Jeszcze zakwitną mimozy

 Data wydania: 02-09-2026

Wydawnictwo: Filia

Ilość stron: 416

39/2026

Z przyjemnością sięgnęłam po książkę Zuzanny Samulskiej Zanim zakwitną mimozy, bo to moje pierwsze spotkanie z autorka, ale z pewnością nie ostatnie. To książka, która wzrusza i zmusza nas do refleksji. Ja osobiście jestem zachwycona lekkością pióra autorki i nie ukrywam, że zdarzyło mi się podczas lektury ocierać łzy. Ta książka czytała się w zasadzie sama, a wzruszenie przeplatało się z atakami śmiechu, pachniało cynamonem i jesienią, były zwierzęta i miłość, która przyszła wraz z mimozami. Czego można więcej chcieć od dobrej lektury? 

Autorka zaprasza nas do Rudzic, gdzie miesza Luiza wraz ze swoim małym synkiem. To tutaj Luiza układa sobie życie: prowadzi kawiarnie i hoduje alpaki, ale przede wszystkim wychowuje swojego synka. Luiza nosi w sobie wspomnienia z przeszłości, które nie pozwalają jej zaangażować się w żaden związek. Nie chce o tym ani rozmawiać, ani wspominać przeszłości. Wierzy, że do pełni szczęścia wystarczy jej syn, a samotność jest jej po prostu pisana.

Przez zupełny przypadek w jej życiu pojawia się Aleks i jego matka. Aleks jest przystojny , wykształcony, pewny siebie, uwielbiający adrenalinę i kobiety, które spędzają z nim noc. Aleks nie angażuje się w żaden związek do czasu, gdy spotyka Luizę. Ich relacja rozwija się powoli, zbliżają się do siebie po to, by za chwilę stanąć po przeciwnych stronach. Czy dane będzie im być razem? Czy kobieta z przeszłością będzie w stanie zaufać? Dowiecie się tego sięgając po Jeszcze zakwitną mimozy Zuzanny Samulskiej.

Książka jest przeplatana zapiskami z przeszłości. Od początku nie wiadomo kto jest ich autorem, ale czytanie ich autentycznie boli. Ze wspomnień wyłania się obraz rodziny z dominującym ojcem i matką, która boi się własnego cienia, a w środku jest mały zagubiony chłopiec, który pragnie akceptacji, miłości i chce najzwyczajniej w świecie się nie bać. Te fragmenty bolały, wzburzały i sprawiały, że miało się ochotę potrząsnąć matką, aby się ocknęła z chorego uzależnienia od przemocowego mężczyzny, ale przede wszystkim ojcem, który nie potrafił zapewnić bezpieczeństwa krwi ze swojej krwi. Jesteście ciekawi kto jest autorem tych wspomnień, Wyjaśnienie znajdziecie w Jeszcze zakwitną mimozy.

to dobrze napisana książka, która przeczytałam z niekłamanym zainteresowaniem, polubiłam się z główną bohaterką i kibicowałam jej od pierwszych stron. Polubiłam  rezolutnego Maksa, ale moim zdaniem całe show skradła matka Aleksa, a już jej spotkanie z policjantami śniło mi się po nocach.

To idealna lektura dla miłośniczek powieści obyczajowych z klimatycznymi dyniami, zapachem cynamonek i domowych wypieków. 

Polecam na jesienne wieczory.

Moja ocena 8/10

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Filia